ปัญหาและโจทย์

การวางโครงข่ายให้ระบบเสมือนจริงในองค์กร มักเริ่มต้นด้วยวิธีที่ตรงไปตรงมา คือ สร้าง Linux Bridge ต่อพอร์ตกายภาพบนแต่ละโหนด แล้วกำหนด VLAN Tag ให้กับเครื่องเสมือนเป็นรายเครื่อง วิธีนี้ใช้ได้ดีเมื่อมีเครื่องเสมือนไม่กี่สิบเครื่อง แต่จะเริ่มกลายเป็นภาระเมื่อโครงสร้างเติบโตขึ้น

ปัญหาที่พบเป็นประจำคือ ค่าคอนฟิกเครือข่ายถูกเก็บไว้ที่แต่ละโหนดแยกกัน การแก้ไขจึงต้องเข้าไปทำซ้ำทุกเครื่อง และเสี่ยงต่อความไม่สอดคล้องกันของค่า VLAN หรือ MTU ระหว่างโหนด ที่รุนแรงกว่านั้นคือ การนำทราฟฟิกคลัสเตอร์ สตอเรจ และเครื่องเสมือนมาใช้โครงข่ายร่วมกัน ทำให้ทราฟฟิกปริมาณมากกวนกันเอง จน Corosync ซึ่งไวต่อ Latency สูญเสีย Quorum

นอกจากนี้ งานที่ต้องแยกเครือข่ายให้ทีมหรือลูกค้าแต่ละราย (Multitenancy) บนระบบเสมือนชุดเดียวกัน ยังต้องอาศัยการบริหาร VLAN ที่ซับซ้อนและตรวจสอบย้อนหลังได้ยาก

แนวทางการแก้ปัญหา: โมเดล Zone, VNet และ Subnet

Software-Defined Network (SDN) ใน Proxmox VE แก้โจทย์นี้ด้วยการย้ายการนิยามเครือข่ายจากระดับโหนดขึ้นมาเป็นระดับคลัสเตอร์ โดยใช้โครงสร้างสามชั้นที่ต้องทำความเข้าใจก่อนเริ่มตั้งค่า

ขั้นตอนการตั้งค่า Software-Defined Network บน Proxmox VE 9.2

ขั้นที่ 1: ตรวจสอบและติดตั้งแพ็กเกจพื้นฐาน

ระบบที่ติดตั้งใหม่ตั้งแต่ Proxmox VE 8.1 เป็นต้นมา มีแพ็กเกจ SDN แกนหลักติดตั้งมาให้แล้ว หากเป็นระบบที่อัปเกรดจากเวอร์ชันเก่า ต้องติดตั้งแพ็กเกจเพิ่มบนทุกโหนดในคลัสเตอร์

apt update
apt install libpve-network-perl

จากนั้นตรวจสอบว่าแพ็กเกจ ifupdown2 ซึ่งเป็นตัวจัดการอินเทอร์เฟซที่ระบบใช้ มีอยู่จริง (Proxmox VE 7.0 ขึ้นไปติดตั้งให้ตั้งแต่แรก) และตรวจสอบบรรทัดสุดท้ายของไฟล์ /etc/network/interfaces ว่ามีบรรทัดนี้อยู่ เพื่อให้คอนฟิก SDN ที่ระบบสร้างขึ้นถูกเรียกใช้งาน

source /etc/network/interfaces.d/*

ขั้นที่ 2: เตรียมฟีเจอร์เสริมตามความจำเป็น (Optional)

หากต้องการให้ระบบแจก IP ให้เครื่องเสมือนอัตโนมัติผ่าน DHCP ให้ติดตั้ง dnsmasq บนทุกโหนด แล้วปิดอินสแตนซ์เริ่มต้นเพื่อไม่ให้ชนกับตัวที่ Proxmox VE เรียกใช้เอง สำหรับการ Routing ขั้นสูงผ่าน FRRouting ต้องติดตั้งแพ็กเกจเพิ่มและเปิดเซอร์วิส

# DHCP integration (IPAM)
apt install dnsmasq
systemctl disable --now dnsmasq

# FRRouting สำหรับ SDN Routing และ Controller
apt install frr-pythontools
systemctl enable frr.service

ขั้นที่ 3: สร้าง Zone

เข้าเมนู Datacenter → SDN → Zones แล้วกด Add เพื่อสร้าง Zone ตามประเภทที่เลือก โดยมีเงื่อนไขที่ต้องจัดเตรียมล่วงหน้าดังนี้

• VLAN Zone: ต้องมีบริดจ์หรือ OVS Switch ที่คอนฟิกไว้แล้วบนทุกโหนด และมีเส้นทางเชื่อมระหว่างโหนด
• QinQ Zone: สวิตช์กายภาพต้องรองรับ Stacked VLAN และต้องลด MTU ลง 4 ไบต์ (จาก 1500 เหลือ 1496) เนื่องจากมี Tag ซ้อนสองชั้น
• VXLAN Zone: ต้องเตรียม Underlay ให้มีการเชื่อมต่อ UDP ถึงกันได้ และลด MTU ลง 50 ไบต์จากอินเทอร์เฟซกายภาพ และควรมี Site-to-Site VPN กำกับเพราะ VXLAN ไม่เข้ารหัสข้อมูลด้วยตัวเอง
• EVPN Zone: ต้องมี EVPN Controller และเปิด FRR บนทุกโหนด โดยค่า MTU มีค่าตั้งต้นที่ 1450

ขั้นที่ 4: สร้าง VNet และ Subnet

ไปที่ Datacenter → SDN → VNets แล้วกำหนดค่าที่สำคัญ ได้แก่ ID (ไม่เกิน 8 ตัวอักษร) Zone ที่สังกัด Tag ซึ่งคือ VLAN ID หรือ VXLAN ID ของเครือข่ายนั้น และเปิดตัวเลือก VLAN Aware หากต้องการให้ผู้ดูแลตั้งค่า VLAN ภายในเครื่องเสมือนเองได้

ตัวเลือกที่ควรใช้อย่างระมัดระวังคือ Isolate Ports ซึ่งกำหนดให้พอร์ตของเครื่องเสมือนใน VNet สื่อสารกันเองไม่ได้ โดยต้องรีสตาร์ทเครื่องเสมือนที่เกี่ยวข้องเพื่อให้ค่ามีผล และเนื่องจากการแยกพอร์ตมีผลเฉพาะภายในโหนดเดียวกัน เอกสารทางการจึงแนะนำให้ใช้ VNet Firewall ร่วมด้วยเมื่อต้องการแยกทราฟฟิกข้ามโหนด

# ตัวอย่างการกำหนด Subnet ภายใน VNet
Subnet ID : 10.20.30.0/24
Gateway   : 10.20.30.1
SNAT      : เปิดเฉพาะเมื่อต้องการให้เครื่องเสมือนออกอินเทอร์เน็ต
            ผ่านอินเทอร์เฟซขาออกของโหนด (ใช้ได้กับ Zone แบบ Layer 3)

ขั้นที่ 5: Apply Pending Changes

ข้อควรระวังที่ผู้ดูแลระบบใหม่มักเข้าใจผิด คือ การกดสร้าง Zone หรือ VNet จะยังไม่ทำให้เครือข่ายทำงานทันที ค่าที่แก้ไขจะถูกบันทึกเป็นรายการรอ (Pending) ก่อน จากนั้นจึงเข้าไปที่หน้า SDN หลัก แล้วกด Apply เพื่อให้ระบบนำการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดในรอบเดียวไปใช้งานพร้อมกัน ซึ่งช่วยลดความเสี่ยงที่เครือข่ายจะอยู่ในสถานะกึ่งกลาง

ระบบติดตามสถานะที่นำไปใช้จริงแล้วผ่านไฟล์ .running-config และ .version ในไดเรกทอรี /etc/pve/sdn จึงสามารถใช้ตรวจสอบย้อนหลังได้ว่าโหนดใดนำคอนฟิกไปใช้แล้วบ้าง

การออกแบบ Redundant Network Fabric คู่กับ SDN

SDN ทำงานในชั้น Overlay แต่ความเสถียรที่แท้จริงมาจากชั้น Underlay การออกแบบที่ถูกต้องคือ แยกทราฟฟิกออกเป็นเครือข่ายอิสระต่อกัน เพื่อป้องกันไม่ให้ปริมาณข้อมูลของสตอเรจไปรบกวนคลัสเตอร์ที่ไวต่อเวลา

ขอบเขตและศักยภาพบริการ: เปรียบเทียบประเภท Zone

ต้องการออกแบบโครงข่าย SDN บน Proxmox Virtual Environment สำหรับองค์กรคุณหรือไม่

หากองค์กรของคุณกำลังวางแผนแยกเครือข่ายคลัสเตอร์ สตอเรจ และเครื่องเสมือนออกจากกัน หรือต้องการคำปรึกษาการวางโครงข่ายแบบ Redundant Fabric บน Proxmox Virtual Environment 9.2 ทีมวิศวกรของเรายินดีร่วมวิเคราะห์และออกแบบให้สอดคล้องกับโครงสร้างปัจจุบันของท่าน

ติดต่อทีมงานผู้เชี่ยวชาญ (Contact Us)